آروین معظمی: روی حمایت مسوولان حساب نمی‎کنم/مهیای حضور در مسابقات آسیایی می‎شوم

روزهای بروجرد- آروین معظمی گودرزی ملی‎پوش المپیکی رشته دوچرخه‎سواری با وجود نامهربانی‎های مسوولان دیگر روی حمایت آنان حساب نمی‎کند.
آروین معظمی

به گزارش فارس، آروین معظمی گودرزی متولد فروردین ماه سال 1369 و دوچرخه‌سوار بروجردی است که از سال 2007 به عضویت تیم ملی درآمده و تاکنون مدال‎های رنگارنگ زیادی را از مسابقات کشوری و برون مرزی به دست آورده است.

وی که از رده سنی جوانان به عضویت تیم ملی درآمده هم اکنون در رده سنی بزرگسالان رکاب می‎زند و هم اینک دانشجوی رشته تربیت بدنی در مقطع کارشناسی است.

در حالی معظمی گودرزی به عنوان تنها ورزشکار لرستانی شرکت‎کننده در مسابقات المپیک همواره خود را پایبند به افتخارآفرینی برای شهر و استانش می‎داند که همچون بسیاری دیگر از ورزشکاران از نامهربانی مسوولان گلایه کرده و دریافته که دیگر نباید روی حمایتشان حساب ‎کند.

او که خود را برای حضور در بازی‎های آسیایی آماده می‎کند، آرزویش حضور در مسابقات ریو دوفرانس و کسب نتایج خوب در این رقابت‎ها است.

معظمی گودرزی که شاهد خداحافظی بسیاری ورزشکاران دوچرخه‎سوار بروجردی و لرستانی با این رشته ورزشی بوده، معتقد است که اگر مسوولان همت کرده و نقش حمایت‎گر خود را به خوبی ایفا کنند، لرستان می‎تواند صاحب یک تیم در سطح آسیا بوده و افتخارآفرینی‎های بسیاری را در این ورزش از آن خود کند.

در ادامه گفت‎وگوی ما با این دوچرخه‎سوار قهرمان بروجردی را می‎خوانید.

*چه عاملی محرک ورودتان به رشته دوچرخه‎سواری شد؟

خودم به این رشته ورزشی علاقمند بودم، در کنار آن فعالیت حرفه‎ای دایی‎هایم در این ورزش محرک ورودم به دنیای دوچرخه‌سواری شد.

به این ترتیب از سال1380 به این رشته ورزشی علاقمند شدم و از سال 84 تاکنون به صورت حرفه‎ای در بخش جاده دوچرخه‎سواری می‎کنم.

*مهمترین مدال‎هایی که تاکنون به دست آورده‎اید، کدامند؟

12 مدال قهرمانی آسیا از سال 2008 تاکنون در رده‎های سنی جوانان، امید و بزرگسالان، حضور در المپیک ریو سال 2016، حضور در دو بازی آسیایی گوانگجو چین و اینچئون کره جنوبی و کسب مقام چهارم در گوانگجو و مدال نقره در اینچئون.

همچنین می‎توان حدود 150 مدال کشوری در بازی‎های لیگ و مسابقات قهرمانی کشور را به این مدال‎ها افزود.

*اصلی‌ترین رقابت ورزشی که تیم ملی دوچرخه‎سواری پیش رو دارد کدام است؟

بازی‎های آسیایی 2018 جاکارتا که اوایل شهریور امسال برگزار می‎شود، اصلی‌ترین رقابت‌های پیش روی تیم ملی و سومین تجربه حضور بنده در مسابقات آسیایی است.

*آمادگی تیم ملی کشورمان را برای حضور در این رقابت‎ها چطور می‎بینید؟

خوشبختانه کادر فنی و سرمربی خوبی داریم و با برگزاری اردوها در حال آماده شدن برای حضور در این دور از بازی‎های آسیایی هستیم.

البته نباید فراموش کرد که از لحاظ سخت‎افزاری و امکانات ورزشی از کشورهای دیگر جا مانده‎ایم و با وجود افزایش قیمت دلار و گران شدن تجهیزات ورزشی دیگر از نظر مالی شرایط تهیه و خرید آن‎ها را نداریم.

اینها همه در حالی است که امکانات سخت‎افزاری و تجهیزات ورزشی در رشته دوچرخه‎سواری حرف اول را می‎زند و دوچرخه‎هایی که ورزشکاران از آن‎ها استفاده می‎کنند،  نقش بسیار زیادی در روند بازی‎ها دارند.

با این شرایط و در حالی که با افزایش نرخ دلار قیمت دوچرخه‎ها به حدود 60 تا 70 میلیون تومان رسیده است، با توجه به در پیش رو بودن بازی‎های آسیایی امیدواریم که فدراسیون هر چه زودتر نسبت به خرید دوچرخه مورد نیاز اعضای تیم ملی اقدام کند.

*ارزشمندترین مدالی که تاکنون به دست آورده‎اید، کدام است؟

اگر چه مدال طلای قهرمانی آسیا را در پرونده ورزشی خود دارم، اما مدال نقره بازی‎های آسیایی اینچئون برایم ارزشمندترین است.

*دلیل ارزشمندی این مدال را می‎گویید؟

برخی کشورها برای حضور در بازی‎های آسیایی که هر 4 سال یک بار برگزار می‎شود و مدال‎آوری در این رقابت‎ها حتی برنامه‎ریزی‎های 8 یا 12 ساله انجام می دهند.

از طرفی مدال‎آوری در این رقابت‎ها ارزشمند است، چرا که در تاریخ ورزش کشور ثبت می‎شود و ارزش خاصی برای کمیته المپیک دارد.

*کشورمان چه جایگاهی در رشته دوچرخه‎سواری در آسیا دارد؟

تا به حال ورزش دوچرخه‎سواری کشورمان در بخش جاده در آسیا جایگاه خوبی داشته اما به نظر من زنگ خطر آن در بخش جاده به صدا درآمده است، چرا که تعداد مسابقات برگزار شده در کشور ما از کشورهای دیگر بسیار کمتر شده و کیفیت مسابقاتمان نیز پائین‎تر آمده است.

با این تفاسیر و با وجود سرمایه‎گذاری که کشورهای دیگر دارند در این بخش انجام می‎دهند، ممکن است که آن‎ها از ما پیشی بگیرند.

*استعداد بروجرد را در این رشته ورزشی چطور می‎بینید؟

بروجرد پیشتر قطب اول دوچرخه‎سواری در کشور بود، به طوریکه تیم این شهرستان چندین سال در مسابقات قهرمانی کشور جزو تیم‎های برتر بود و حتی سال گذشته با کمترین امکانات توانست در لیگ پیست کشور سوم شود.

اینها همه نشان‎دهنده وجود ظرفیت‎های موجود در این شهرستان در رشته دوچرخه‎سواری و استعداد ورزشکاران بروجردی است، اما حیف که جای خالی حمایت‎های مسوولان و ناتوانی خانواده‎های ورزشکاران در تامین هزینه‎های زیاد این ورزش گران موجب شده آن‎ها یکی پس از دیگری با دوچرخه‎سواری خداحافظی کنند.

*با درگذشت علی نوروزیان ملی‎پوش دوچرخه‎سوار بروجردی آیا وعده مسوولان برای احداث یک پیست دوچرخه‎سواری عملی شد؟

خیر متأسفانه. آن زمان هم می‎دانستم که وعده‎های مسوولان در این باره عملی نمی‎شود و دست آخر هم کسی جوابگوی ما نشد.

*نبود پیست چه اندازه به ورزش حرفه‎ای دوچرخه سواری آسیب می‎زند؟

تاثیر این نقیصه بسیار زیاد و قابل توجه است، بنده قبلا در بخش پیست رکاب می‎زدم، اما به دلیل جای خالی پیشت دوچرخه‎سواری در بروجرد و نداشتن شرایط تمرینی به همراه ورزشکاران دیگر مجبور بودیم که در جاده تمرین کنیم که البته خطرات زیادی داشت.

*حمایت مسوولان از شما و دیگر ورزشکاران چطور است؟

امسال پس از گذشت 4 سال که هیچ تجلیلی از بنده نشده بود، از من تجلیل شد.

متأسفانه نبود حمایت‎های مالی مسوولان و حداقل امکانات مورد نیاز ورزشکاران باعث خداحافظی خیلی‎ها از ورزش دوچرخه‎سواری شده است، به طوریکه حدود پنج سال پیش بین 20 تا 25 ورزشکار در بروجرد تمرین می‎کردیم، اما حالا من و دو نفر دیگر باقی مانده‎ایم.

پیش از این تیم پیست دوچرخه‎سواری بروجرد با کمترین امکانات در مسابقات لیگ برتر کشور شرکت می‎کرد، اما آن تیم هم دیگر فعال نیست.

*آیا موفق به کسب سهمیه زمین قهرمانان مدال‎آور شده‎اید؟

خیر. با وجود پیگیری‎های زیاد موفق به این کار نشدم، اگر چه ورزشکارانی که با من در مسابقات آسیایی موفق به کسب مدال شدند، تجلیل شده و سهمیه زمین‎شان را گرفتند، اما پس از 12 سال ورزش حرفه‎ای و پایبندی به مدال‎آوری برای شهر و استانم هیچ وقت از من تجلیل نشد.

پیشتر پیگیر کسب سهمیه زمین بودم، اما بعدها که متوجه شدم غیر از اینکه وقتم گرفته شده و شخصیت خودم را پائین می‎آورم، اتفاق دیگری نمی‎افتد دیگر ادامه ندادم.

به این ترتیب بنده هم مثل خیلی از ورزشکاران دیگر دندان حمایت مسوولان را کشیده‎ام که اگر این کار را نمی‎کردم، تا به حال ورزش را کنار گذاشته بودم.

*با وجودیکه شغلی ندارید، منبع درآمدتان از کجاست؟

بنده حدود 4 سال است که با تیم پیشگامان کویر یزد قرارداد دارم و حضور در این تیم موجب شده که منبع درآمدی‎ام تامین شود، اگر چه حدود نیمی از آن هم صرف خرید دوچرخه و دیگر تجهیزات ورزشی می‎شود.

با این وجود مشکل مالی خاصی برایم پیش نیامده و توانسته‎ام، زندگی‎ام را بچرخانم.

*ایده‎آلتان در ورزش دوچرخه‎سواری چیست؟

ایده‎آلم این است که در وهله اول در این رشته ورزشی حرفه‎ای شوم.

رکاب زدن در مسابقات تور دو فرانس و کسب نتیجه قابل قبول در این مسابقات به عنوان مهمترین رقابت‎های دوچرخه‎سواری جهان ایده‎آلم است.

متاسفانه تاکنون هیچ ورزشکار ایران نتوانسته در این مسابقات که بخش باشگاهی برگزار می‎شود، حضور یافته و رکاب بزند و دلیلش هم این است که دوچرخه‎سواری کشور ما در مسابقات اروپایی شرکت نمی‎کند.

دلیل دیگر آن این است که حداقل بودجه 16 تیم دعوت شده به این مسابقات باید حدود 2 تا 3 میلیون دلار یا شاید بیشتر باشد.

*تاکنون پیشنهادی برای حضور در تیم‎های خارجی داشته‎اید؟

زیر 23 سال شرایط سنی برای بیشتر ورزشکارانی که می‎خواهند حرفه‎ای شوند، من در این سن در کمپ جهانی دوچرخه‎سواری سوئیس تمرین می‎کردم و پیشنهادهایی برای رکاب زدن در تیم‎های حرفه‎ای داشتم.

اما با بازگشت به ایران و رفتن به خدمت سربازی بسیاری‎ها از فرصت‎هایم را از دست دادم.

اکنون هم می‎توانم در برخی تیم‎ها رکاب بزنم، البته شرایط حضور در تیم‎های اروپایی کمی دشوار شده و باید آنجا یک سال از جیب خودم هزینه کنم تا آنگاه بتوانم خودم را برای حضور در تیم‎ها نشان دهم.

*تا کی در این رشته ورزشی می‎مانید؟

بازه زمانی خاصی برای خودم تعریف نکرده‎ام، تا وقتی که بتوانم خوب رکاب بزنم ادامه می‎دهم، اگر چه در ورزش دوچرخه‎سواری سن خیلی ملاک نیست، اما نمی‎خواهم مثل خیلی از دوچرخه‎سواران کشورمان تا سن 45 سالگی رکاب بزنم.

بنابراین تا زمانی که احساس کنم جای کسی را نگرفته‎ام، در این رشته می‎مانم و رکاب می‎زنم.

*چه انتظاراتی از مسوولان دارید؟

انتظارم این است که شرایط را برای داشتن یک تیم حرفه‎ای در سطح آسیا در لرستان فراهم کنند که در صورت تحقق این مهم و حمایت مسوولان قطعا همه ورزشکارانی که دوچرخه‎سواری را کنار گذاشته‎اند، بار دیگر به ورزش بازمی‌گردند.

در حالی در استان برای فوتبال و برخی رشته‎های دیگر هزینه شده و می‎شود که هم اکنون دوچرخه‎سواری ورزش اول استان لرستان است.

داشتم یک تیم دوچرخه‎سواری در لرستان علاوه بر اینکه زمینه حضور ورزشکاران در مسابقات مختلف و تورهای بین‎المللی را فراهم کرده و منبع درآمدی برای آنان تعریف می‎کند، به آنان انگیزه داده و بستر را برای اتفاق‎های بهتر مهیا می‎کند.

*و حرف آخر اینکه چرا با وجود همه کاستی‎ها دوچرخه‎سواری را ادامه دادید؟

علاقه‎ام به این رشته ورزشی باعث شد که این مسیر را ادامه دهم، اگر چه بارها و بارها حوادثی برایم پیش آمده که اگر هر کس دیگری جای من بود، مسیرش را عوض می‎کرد.

با وجودیکه خیلی وقت‎ها پول خرید تجهیزات و صرف هزینه‎های ورزشی‎ام را نداشتم، اما هیچ‎گاه ناامید نشدم و مسیرم را ادامه داد.

البته اگر به سال‎های قبل برمی‎گشتم ورود به رشته دوچرخه‎سواری و فعالیت حرفه‎ای در آن را در کشورمان انتخاب نمی‎کردم چرا که در ایران پتانسیلش نبود، اما اگر در اروپا بودم، این رشته را انتخاب کرده و ادامه می‎دادم.

………… 

گفت‌وگو از مژگان شمس

مقالات مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این مطلب هم پیشنهاد میشود

Close
Close